[گَ]
{ص مرکب}
بازی کننده . لَعب (منتهی الارب ) لَعّاب (دهار) سامد. قصّاف . (ملخص اللغات حسن خطیب کرمانی ). لاعب . لاهی . (دهار). آنکه ببازیهای تفریحی و ورزش سرگرم شود. سرگرم کننده . مشغول کننده:
شده تیغها در سر انداختن
چو بازیگر از گویها باختن .

اسدی (گرشاسب نامه ).

ز تاک خوشه فروهشته و ز باد نوان
چو زنگیانی بر بادپیچ بازیگر.

ابوالمثل بخاری .

بقال را از برای دفع موشان راسوئی بود، دست آموز و بازیگر. (سندبادنامه ص 202).* هنگامه گیر. مُشَعبد. مقلد. مُقَلّس . (منتهی الارب ). بندباز. (ناظم الاطباء):
به بازیگری ماند این چرخ مست
که بازی بر آرد به هفتاد دست .

فردوسی .

چو چنبرهای یاقوتین به روزباد، گلبنها
جهنده بلبل و صلصل چو بازیگر به چنبرها.

منوچهری .

که گیتی یکی نغز بازیگر است
که هر دم ورا بازی دیگر است .

(گرشاسب نامه ص 186)

پیروزه رنگ دایره آسیا مثال
بازیگریست نادره و خلق چون خیال .

ناصرخسرو.

بازیگر است این فلک گردان
امروز کرد تابعه تلقینم .

ناصرخسرو.

از تو بازیچه عجب کرده ست
گردش این سپهر بازیگر.

مسعودسعد.

کنون همچو بازیگران گاه گشتن
کند همتش را همی بندبازی .

سوزنی .

زباد بررخ او زلف حلقه حلقه او
خمیده چنبر بازیگر است و بازیگر.

سوزنی .

چو هندوی بازیگر گرم خیز
معلق زنان هندوی تیغ تیز.

نظامی .

خیالی برانگیزم از پیکری
که نارد چنان هیچ بازیگری .

نظامی .

ببازی در آید چو بازیگری
ز پرده برون آورد پیکری .

نظامی .

* جلف . سبک . شیطان به اصطلاح امروز. (یادداشت مولف ):
گفتم این بازیگری با هر کسی چندین چراست ؟
گفت بازیگر بود کودک چو بازاری بود.

حقوری هروی .

* رقاص . پای کوب : اُلعوبَه ، زن بازیگر. رقاصه (صراح اللغة). رامشی . رامشگر: و بازیگران بازی میکردند. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 42).
راست گفتی ز مشک بر کافور
لعبتانند گشته بازیگر.

فرخی .

تبیره زنان پیش و بازیگران
سران می دهنده به یکدیگران .

اسدی (گرشاسب نامه ).

و مطرب و مسخره و بازیگر بخود راه ندهد. (مجالس سعدی ص 25). و رجوع به بازیکن و بازی کننده و بازی کردن شود.